HELP een dagje uit

Gisteravond veel te laat naar bed. En vanochtend véél te vroeg op.
Om vijf over zes hoor ik ineens mijn oudste naast me in bed kruipen.

“Mam, kom je samen met mij uit bed?”

Ik pak mijn telefoon, zie de tijd en draai me demonstratief nog een keer om.
“Geef me alsjeblieft nog een halfuurtje.”

Ze springt uit bed en loopt richting woonkamer. Dat is meestal mijn teken dat ze zichzelf wel even vermaakt met een filmpje en ik dus nog héél even kan blijven liggen.
Alleen besluit mijn blaas daar anders over. Ochtendplasje wint altijd. Dus grrrr… eruit dan maar.

Vandaag stond namelijk een dagje uit op de planning, dus uitslapen zat er sowieso al niet in.
Ik begin alvast wat spullen klaar te leggen die mee moeten.

Mijn oudste verdwijnt ondertussen naar het toilet. Wanneer ik de deur op een kier doe om iets te vragen, zie ik meteen dat het mis is.
Ze zit niet op de wc, maar ervoor gehurkt.

Oh no. Not today…

“Mam, ik voel me helemaal niet lekker.”

En direct schieten er twee totaal tegenovergestelde gedachten door mijn hoofd.
De eerste: Poeh… gelukkig, dan hoeven we vandaag niet weg.
De tweede: Maar ik had het ze beloofd.

We besluiten het nog even aan te kijken. Misschien knapt ze op.
Maar nee. Ze voelt zich juist steeds slechter en moet uiteindelijk ook overgeven. Ik kan haar zo onmogelijk meeslepen naar een pretpark.

Ik vraag haar nog: “Wil je echt niet mee?”
Maar ze antwoordt heel duidelijk dat ze gewoon terug naar bed wil.

Dus blijft er eigenlijk maar één optie over: mijn schoonmoeder bellen.
Mijn partner moest de hele dag werken en ik had met mijn broer en zijn gezin afgesproken om naar Duinrell te gaan.

Normaal gesproken zit mijn schoonmoeder helemaal vol gepland met afspraken, dus ik hield rekening met een nee.
Maar vandaag had ik geluk. Ze wilde oppassen zodat ik alsnog met de jongste kon gaan.

En eerlijk? Ik voelde me daar best schuldig over richting mijn oudste. Want ik weet hoe erg ze zich erop verheugd had.
Maar tegelijkertijd maakte ze er zelf totaal geen punt van. Ze vond het helemaal prima om met oma thuis te blijven.

Om half tien stap ik met de jongste in de auto. Gelukkig is het vanaf ons huis niet ver rijden.
Bij aankomst staat mijn broer met zijn gezin al klaar en we besluiten er gewoon het beste van te maken.

De laatste keer dat ik in Duinrell was, was ik zelf nog een kind. Ik herkende werkelijk bijna niets meer terug.
Geen idee of ik oud word of dat het park compleet veranderd is.

Persoonlijk vind ik Duinrell trouwens niet echt gericht op kinderen onder de 7 à 8 jaar. Natuurlijk zijn er wat attracties voor kleintjes, maar die zijn echt op één hand te tellen.

En man… wat was het druk.

Op een gegeven moment stonden we ruim 45 minuten in de rij. Met vierjarige kinderen.
Nou, geloof me: dat is geen gezellig uitje meer.

Ik snap heus wel dat het druk is in zulke parken, maar hanteren ze daar geen maximum aantal bezoekers? Zodat je op z’n minst nog een beetje normaal van attracties gebruik kunt maken? Of draait het uiteindelijk gewoon om zoveel mogelijk mensen binnen krijgen zodat de diepe zakken weer gevuld raken?

Maar goed… dat even terzijde.

Want uiteindelijk was het tóch een fijne dag.
Mijn dochter vond bijna alles spannend en wilde nauwelijks ergens in, maar het was lekker weer, we waren gezellig met familie op pad en ik mocht samen met mijn nichtje in een achtbaan omdat ze per se met tante wilde.

En serieus? Gelukkiger krijg je me momenteel niet.

Duinrell — daar kikker je van op.

XO Manuela