Maandagochtend. De wekker gaat en daarmee ook meteen het besef: de meivakantie is officieel voorbij. De kinderen moeten weer naar school en het normale leven begint opnieuw.
Zoals altijd had ik de avond ervoor alles al klaargelegd. Kleding hing netjes klaar, broodtrommels stonden praktisch al te wachten op het aanrecht en in mijn hoofd had ik bedacht dat dit de ochtend vast een stuk soepeler zou laten verlopen. In theorie dan hè.
Want eerlijk? Mijn hele energielevel stond nog volledig in vakantiestand. Ondanks dat ik gewoon gewerkt heb, voelde de vakantie toch als rustiger aan doen. Leuke uitjes, geen gehaast, geen strakke ochtendroutines. En nu moest ineens iedereen weer op tijd aangekleed zijn, haren netjes, tanden gepoetst en vooral: op tijd de deur uit.
Al mogen we eigenlijk niet klagen, want na drie schooldagen zijn ze alweer vrij door Hemelvaart. Dat verzacht de pijn een beetje.
Toen de kinderen eenmaal op school waren afgeleverd, stond de volgende taak alweer op me te wachten: het huishouden. Eén keer per week pak ik dat echt grondig aan. Stoffen, stofzuigen, dweilen, wassen draaien, schone handdoeken ophangen… alles weer even fris en op orde.
Alleen moest het stofzuigen dit keer wachten tot later, want om 14:00 uur mocht ik alweer richting school. Eenmaal thuis verdwijnen de meiden meestal meteen hun eigen wereld in. De oudste trekt zich terug op haar kamer met haar telefoon en de jongste ploft vaak op de bank neer, al volgt ze haar zus soms gezellig achterna.
En ja, mijn kinderen hebben telefoons. En nee, hier is geen schermtijd-schema. Wel hebben we de afspraak dat de telefoons na het avondeten weggaan, anders verdwijnen alle andere activiteiten volledig naar de achtergrond. En eerlijk? Dat werkt hier prima.
Dinsdag stond vooral in het teken van werken, kinderen ophalen van de opvang en daarna snel het avondeten regelen. Zo’n dag waarop je eigenlijk non-stop bezig bent zonder echt stil te staan.
De oudste had haar eerste boekbespreking gehad en kreeg een dikke voldoende. Natuurlijk waren er wat aandachtspuntjes, maar jemig… wat was ik trots op haar.
Ze was zó zenuwachtig geweest. Dat zie je bij haar altijd meteen aan haar lipjes, omdat ze daar dan aan gaat pulken. Nog vóór haar presentatie had ik al een klein cadeautje voor haar klaargelegd en haar blije gezichtje maakte alles waard.
Toen mijn lievelie eenmaal thuis was, ben ik direct mijn bed ingedoken. De vermoeidheid sloeg ineens keihard toe en de volgende werkdag stond alweer voor de deur.
Woensdag was opnieuw een werkdag voor mij, maar voor de meiden was het dé dag van het schoolreisje. De oudste ging naar Drievliet en de jongste naar Linnaeushof. Het weer werkte niet helemaal mee, maar gelukkig mocht dat de pret niet drukken. Een klein buitje tussendoor en verder eigenlijk prima weer.
Papa haalde de oudste op van school, terwijl ik de jongste rechtstreeks vanuit werk oppikte omdat hun bus vast was komen te staan in de file. Eenmaal thuis zette ik snel een ovenschotel in de oven en plofte daarna samen met de jongste op de bank neer.
En ineens besef je dan hoe groot ze eigenlijk alweer geworden zijn.
Ze viel in slaap tegen me aan en toen het eten klaar was, kreeg ik haar met geen mogelijkheid meer wakker. Dus tja… dan maar rechtstreeks naar bed. Mensen verklaren me soms voor gek als ik vertel dat mijn kind weleens zonder avondeten naar bed gaat, maar geloof me: een moe kind wakker maken is hier absoluut geen succesformule. Dan verandert ze in een klein duiveltje en ligt ze uiteindelijk pas rond middernacht te slapen. Niemand wint daarbij.
Dus aten we met z’n drieën aan tafel. Daarna nog even televisie kijken en knuffelen met de oudste, totdat ook zij rond negen uur aangaf moe te zijn. Het vaste bed ritueel begon weer: plassen, tanden poetsen, een knuffel voor degene die niet voorleest en daarna lekker luisteren naar een verhaaltje in bed.
Al komt ze daarna meestal nog minstens één keer terug omdat ze het “veel te warm” heeft. Dan ligt ze vervolgens dramatisch op de grond af te koelen. Kinderen… de creativiteit blijft bijzonder.
Hemelvaart stond hier vooral in het teken van rustig aan doen. Na zo’n eerste schoolweek én een schoolreisje moest iedereen weer even landen. Het weer hielp daar eigenlijk wel bij, want het was nou niet bepaald uitnodigend om eropuit te gaan.
Dus werd er wat afgestoft, boodschappen gedaan en leverden we de laatste spaarkaarten in zodat de kinderen nog een knuffel konden uitkiezen.
Boodschappen doen met kinderen blijft trouwens een hele onderneming. Misschien luisteren die van ons gewoon niet goed… of misschien ligt het aan mijn eigen geduld, ik weet het niet. Feit blijft: leuk vind ik het nooit en ik probeer er altijd zo snel mogelijk vanaf te zijn.
De rest van de dag hielden we het lekker rustig op de bank met de film The Good Dinosaur. Echt een aanrader trouwens.
Vrijdag gingen de kiddo’s weer een hele dag naar de opvang en had ik eindelijk even tijd om zomerkleding te shoppen voor de vrouwen in huis. Voor manlief koop ik overigens nooit iets, want meneer is nogal kieskeurig en koopt het liefst zelf zijn kleding uit. En eerlijk? Helemaal prima.
Alles werd gelukkig goedgekeurd én er kwam nog een leuk pakketje binnen: mijn boho-tiffin lunch box. Sterker nog… niet één, maar twee. Eentje voor mij en eentje voor mijn schoonmoeder. Omdat ze op vrijdag altijd gezellig mee-eet, kwam het pakketje perfect op tijd binnen. Ze was er ontzettend blij mee.
In de avond zette ik alvast alles klaar voor mezelf, want ik moest het hele weekend werken. En geloof me: na vijf vrije weekenden is dat best even schakelen.
Daarna nog even douchen en uiteindelijk eindigde de avond in een fijn gesprek met mijn lievelie. Die serieuze gesprekken kosten soms bergen energie, maar tegelijkertijd blijft het bijzonder dat je na twaalf jaar nog steeds alles bij elkaar kwijt kunt.
𝓧𝓞 𝓜𝓪𝓷𝓾𝓮𝓵𝓪