Toen ik vanmorgen mijn ogen open deed, zag ik het licht al door de kieren van het gordijn piepen. Mijn eerste reactie? Ogen weer dicht. Misschien als ik me stil hield, begon de dag niet echt.
Maar mijn brein werkte niet mee.
Ik moet opstaan. Er wordt wat van me verwacht.
Nog voordat ik fatsoenlijk wakker ben, zit er al een kind op de bank. En zodra mijn billen de toiletbril raken, hoor ik vanuit de slaapkamer:
“Mama! Ik ben wakker, kom je?”
Vanaf de wc roep ik terug:
“Ik ben wakker, kom je?”
En zodra ik dat giecheltje hoor, ben ik alweer vergeten dat ik eigenlijk nog wilde slapen.
Terwijl de meiden aan hun boterham zitten, besluit ik snel het huis aan te pakken. Met alle afspraken die nog gepland staan in de laatste dagen van de vakantie, weet ik nu al dat het huishouden er anders bij in gaat schieten.
Ik loop de kamer van mijn oudste binnen en zie haar meteen al haar speelgoed verzamelen om het vervolgens naar de woonkamer te slepen. Mijn hoofd schiet direct in de opruimmodus, maar ik laat het gaan. Kinderen moeten kunnen spelen.
Dus ik ga verder met poetsen, opruimen en alles wat moeders tussendoor “even snel” doen.
Als het huis eindelijk aan kant is, spring ik onder de douche. Want boodschappen moeten ook nog gehaald worden.
De oudste van acht heeft de opdracht gekregen zichzelf klaar te maken, en wonder boven wonder doet ze dat zonder gemopper. De jongste van vier haalt ondertussen overal haar schouders over op. Vandaag is blijkbaar andersom dag.
Maar zodra ze aangekleed is, begint het volgende gevecht: haren kammen en tanden poetsen.
Ze probeert weg te lopen, maar ik grijp haar staart vast, trek haar terug, haal het elastiek eruit en begin te kammen.
Ze wil een haarband in. Prima. Ik ben allang blij dat haar haren toonbaar zijn.
Tanden poetsen wil ze niet.
Mij best. Die strijd ga ik vandaag niet aan. Boodschappen doen met twee kinderen kost me straks al genoeg energie.
Eenmaal bij de supermarkt begint het direct:
“IK WIL een klein wagentje.”
“Ik wil ín het wagentje.”
“Ik wil, ik wil, ik wil.”
Als ik dat vroeger zei, kreeg ik een lel van mijn vader. Tegenwoordig bellen ze direct de kinderbescherming, dus we bewaren de lieve vrede.
En ja hoor, ik moet ook nog naar twee winkels. Waarom? Om geld te besparen, Ina. Want boodschappen zijn tegenwoordig bijna een luxe hobby geworden.
Tegen de tijd dat we eindelijk thuis zijn, veranderen de twee draakjes weer in lieve engeltjes. Ze helpen met boodschappentassen tillen en alles uitpakken. Als beloning krijgen ze allebei een ijsje en kan ik nog even snel stofzuigen.
Ik heb precies één uurtje om rustig te zitten voordat de oudste naar zwemles moet. Alleen… rust zit er niet in. De meiden slaan elkaar zowat de hersens in terwijl ze samen aan tafel zitten te kleuren.
Tijdens zwemles voelt die anderhalf uur daarom als een godsgeschenk. Even geen gillende kinderen om me heen. Tenminste, niet die van mezelf. Met oordopjes in kan ik de rest prima negeren.
Eenmaal thuis heeft mijn lief het eten al klaar. Al moest ik hem op afstand wel even coachen, want meneer staat amper achter het fornuis. Dat hij überhaupt weet hoe dat ding werkt, blijft een wonder.
Na het eten plof ik eindelijk neer met mijn boek. Mijn favoriete moment van de dag. Alleen duurt het nooit lang, want dan begint het bedtijdritueel.
Sinds de jongste haar speen weg moest doen, verloopt dat allesbehalve soepel.
“Kind, je bent bijna vijf,” denk ik regelmatig. Maar dat zeg ik natuurlijk niet hardop.
In plaats daarvan komen de standaardzinnen weer voorbij:
“Je tanden gaan scheef groeien.”
“Je bent een grote meid.”
“Speentjes zijn voor baby’s.”
Omkopen met een aftelkalender werkt overigens verrassend goed. Een week zonder speen = cadeautje. Soms moet je gewoon slim opvoeden.
En wanneer ze dan eindelijk slapen, vallen mijn ogen eigenlijk ook direct dicht.
Nog even snel mijn gezicht wassen, medicijntje innemen en wat aandacht geven aan manlief voordat ik mijn bed in duik.
Morgen staat er weer een werkdag op de planning.
En ’s avonds een meeting.
Maar voor nu?
Is de chaos even stil.
XO Manuela
Reactie plaatsen
Reacties