Zondag 10 mei: Moederdag. Zo’n commerciële dag waar ik eerlijk gezegd weinig mee heb. Hetzelfde geldt trouwens voor Valentijnsdag, maar dat terzijde.
’s Ochtends hoorde ik onze oudste uit bed komen. Voor de verandering liep ze niet naar papa, maar naar mij. Of ik wakker wilde worden en mee naar de woonkamer ging. Ik mompelde dat ik nog even wilde slapen, waarna papa het van me overnam. Heel lief eigenlijk, want daardoor kon ik nog twee uurtjes bijslapen.
Je zou denken dat er daarna een ontbijt op bed of een tafel vol knutsels op me stond te wachten, maar nee. Zo doen wij dat niet echt hier.
Geen grote verrassingen of uitgebreide tradities. En eerlijk? Dat vind ik prima.
Toen ik rond negen uur beneden kwam, voelde het als iedere andere zondag. De kinderen speelden, manlief zat met een spelletje op zijn telefoon en ik kroop achter mijn laptop.
De jongste had op school een tekening voor me gekleurd en mijn oudste gaf me haar favoriete squishy uit haar collectie, omdat ze wist dat ik die zo leuk vond.
Kleine gebaren, maar juist dat maakt het bijzonder.
Later die middag gingen manlief en de meisjes nog even naar de speelgoedwinkel, omdat de jongste al een week zonder speentje sliep. Een kleine beloning dus.
De oudste nam haar eigen spaargeld mee en kwam trots terug met een paar zelfgekozen spulletjes.
Rond half vijf vertrokken we richting het restaurant om met de familie uit eten te gaan. Een gezellig driegangendiner, samen aan tafel, zonder poespas.
De meeste vrouwen houden van een dag vol verwennerij, maar zoals mijn schoonmoeder altijd zegt: “Het is elke dag Moederdag.”
En eigenlijk heeft ze daar helemaal gelijk in.
XO Manuela
Reactie plaatsen
Reacties