Januari 2025 meldde ik mij opnieuw aan bij de verslavingszorg van Triora. Daar was ik eerder al geweest, volgens mij in 2019 en 2022. Vooral die eerste keer staat me nog helder bij, omdat ik daar toen echt goede ervaringen heb opgedaan.
Tijdens mijn tweede traject kreeg ik al voorzichtig het advies om een klinische opname te overwegen. Mijn verslaving begon toen steeds problematischer te worden. Alleen wilde ik daar nog niets van weten. Want hoe geef je je leven zomaar uit handen wanneer je een gezin hebt? Hoe regel je zoiets? Dus hield ik mezelf voor dat het allemaal nog wel meeviel.
Maar begin 2025 wist ik één ding heel zeker: als ik nu geen hulp zou accepteren, zou ik uiteindelijk alles kwijtraken wat mij lief is.
Er volgde eerst een telefonische screening om te kijken hoe ernstig mijn situatie was. Eigenlijk was de conclusie snel duidelijk: ambulante hulp had mij tot dan toe nergens gebracht. Een klinische opname was geen laatste optie meer, maar de enige optie die nog overbleef.
Om opgenomen te kunnen worden bij Triora moest ik eerst twee weken clean zijn. Dat ging me alleen simpelweg niet lukken. Daarom kreeg ik de mogelijkheid om eerst naar de detox van Brijder te gaan. In Den Haag was de wachttijd behoorlijk lang en ik wilde vooral één ding: zo snel mogelijk geholpen worden. Dus gaf ik aan dat Alkmaar of Hoofddorp ook prima was.
Niet veel later kreeg ik bericht: op 3 april 2025 om 14:00 uur werd ik verwacht bij Brijder Alkmaar.
In de tussentijd moest ik nog allerlei dingen regelen. Mijn werk inlichten bijvoorbeeld. Alleen dat voelde al doodeng. Toch wist ik dat ik eerlijk moest zijn over het probleem waar ik al zo lang voor wegrende. En hoe spannend ik het ook vond, zoveel begrip en waardering als ik kreeg had ik nooit verwacht. Na mijn avonddienst op 13 maart werd ik direct ziekgemeld, zodat ik eindelijk aan mezelf kon gaan werken. Want verslaafd blijven werken? Dat was simpelweg niet verantwoord meer.
En toch kreeg ik daarna nog een periode waarin ik mezelf volledig kapotmaakte. Ik rookte zoveel dat er nauwelijks nog geld op mijn rekening stond. Alsof ik wist dat het einde eraan zat te komen en ik er nog één keer alles uit wilde halen.
De dag van de opname zou mijn man me brengen, maar hij moest die ochtend eerst werken. Dat betekende dat ik nog een paar uur alleen thuis was. Mijn koffer stond al klaar. Ik rookte mijn laatste joints en legde een pakje sigaretten apart om mee te nemen.
Vlak voordat we de deur uitgingen, sloeg de paniek volledig toe. Ik was zó zenuwachtig dat ik moest overgeven van angst.
De rit naar Alkmaar duurde ongeveer een uur. Een uur waarin ik mezelf groot probeerde te houden, terwijl ik me vanbinnen kleiner voelde dan ooit. Hoe had het zo ver kunnen komen?
Voordat ik bij Brijder naar binnen liep, rookte ik nog snel vijf sigaretten achter elkaar. Binnen moest ik het pakje weggooien. Dat deed ik ook. Maar later die avond viste ik het alsnog uit de prullenbak bij de ingang. Afstand doen voelde op dat moment simpelweg te zwaar. Ik rookte ze niet eens meer, maar alleen de geur van tabak gaf me al een soort rust wanneer de trek te groot werd. Uiteindelijk heb ik ze na een paar dagen alsnog weggegooid, vooral uit angst voor een onverwachte controle.
Het leven binnen de detox was rustig. Té rustig soms. Er was weinig te doen behalve modules volgen over verslaving of wandelen. Gelukkig ben ik creatief en probeerde ik daar mijn afleiding in te vinden. Toch voelde ik na acht dagen dat ik klaar was voor de volgende stap. Ik wilde door met mijn behandeling en vroeg of ik eerder naar Triora mocht. In plaats van donderdag kon ik uiteindelijk al op maandag terecht.
Ondanks dat ik toen al ruim twee weken nuchter was, vond ik het ontzettend spannend om daarheen te gaan. Weer een nieuwe plek. Weer onbekenden. En dit keer zeven weken lang.
Toen ik mijn kamer zag — mijn tijdelijke toevluchtsoord — en daarna aansloot bij de groep, wilde ik eigenlijk het liefst verdwijnen. De eerste dagen waren loodzwaar. Ik huilde constant zodra ik alleen was. De drukte van de groepswisselingen, eten met veertig mensen in één zaal… ik kon het nauwelijks verdragen.
Ik gaf meerdere keren aan dat ik naar huis wilde. Maar thuis bleef de deur dicht. Mijn man hield voet bij stuk: ik was degene geweest die deze keuze had gemaakt, dus ik moest hem ook afmaken. Achteraf gezien was dat misschien wel het grootste cadeau dat iemand me had kunnen geven.
Want na die eerste dagen kwam langzaam de rust terug. Niet om me heen, maar ín mij.
Ik begon dagelijks te wandelen rondom de kliniek, die in een prachtige omgeving lag. Tijdens de modules leerde ik ontzettend veel over verslaving, maar vooral over mezelf. De belangrijkste houding waarmee ik daar inging was eerlijkheid, openheid van geest en bereidwilligheid. Precies de drie dingen die nodig zijn om überhaupt aan herstel te kunnen beginnen.
Als ik nu terugkijk op die periode, kan ik eerlijk zeggen dat het één van de zwaarste dingen was die ik ooit heb gedaan.
Maar tegelijkertijd ook de beste keuze die ik ooit voor mezelf heb gemaakt.
XO Manuela
Reactie plaatsen
Reacties
Wat mooi dat je zo open durft te zijn en ook je strubbelingen eerlijk deelt. Vast heel herkenbaar voor veel mensen. Goed dat je hebt doorgezet!